เรื่องวุ่นๆ (วาย)
ในที่สุดก้อได้ ฤกษ์มาลงมือเขียนอีกครั้ง
หลังจากที่เมื่อวานพิมพ์เอง กดเอง และที่เขียนไว้ทั้งหลายแหล่
ก้ออันตรธานหายไป (กำเจงๆๆๆ)
ตอนแรกกะว่ากินข้าเสร็จจก็จะมาเขียนไหม่ว่า แต่ว่างานที่ต้องทำเยอะมากๆ
แถมงานเร่งด่วนอีก ตอนแรกกะว่า ทำงานเสร็จแล้วก็จะเข้ามาทำต่อ
แต่ปรากฎว่า "ตาย..แล้ว นี่มันตีสองกว่าแล้ว..ทำงานจนลืมไดไปเลย"
พอรู้ว่าตีสองเท่านั้นแหละ ก้อเกิดอาการง่วงทันที
สุดท้ายก้อเลยต้องรวบยอดมาวันนี้
เอาเป็ว่าจะสรุปที่เขียนไว้ตอนแรกของเมื่อวานให้ฟังว่า
วันที่ 29 เกิดอาการเซ็งแต่เช้า ตื่นสาย อยู่ก้อคิดเรื่องเงินทั้งๆที่นอนอยู่
พอตื่นมาก็อทะเลาะกะแฟน สุดท้ายวันนี้ไปมหาลัยคนเดียว
หลังจากนั้นไปเอางานที่ซีรอกซ์ไว้เมื่อวาน แล้วเอาต้นฉบับไปคืนอาจารย์
อยากบอกมากเลยว่า ทั้งง่วง ทั้งเบื่อ ทั้งเซ็ง และทั้งวันด้วย
ตากระตุกมาสองวันและ แถมกระตุกซ้ายด้วย
สุดท้ายก้อไปจบที่มื้อเที่ยงกะเพื่อนๆและอาจารย์
เสร็จแล้วก้อไปวัด "รู้สึกดีใจมากๆ" ที่จริงอยากถวายสังฆทานด้วยซ้ำ
เพราะรู้สึกช่วงนี้ดวงไม่ดีเลย ที่จริงมันไม่ดีมาตั้งแต่ต้นปีและ
สุดท้ายก้อไปจบลงที่ ปล่อยหอยขม เพื่อชีวิตจะได้หายขมขื่น ร่มรื่นแบบคนอื่นสักที
แต่ความซวยก็ยังไม่ได้หายไปไหน ตอนบ่ายกลับมาเรียนที่มหาลัย
ก้อเล่าให้อาจารย์ประจำวิชาฟังว่าไปกินข้าว ไปปล่อยสัตว์ทำทานที่วัดมา
แล้วอาจารย์ก้อบอกว่า ไปปล่อยใกล้ปลาสวายท่าน้ำหน้าวัด อย่างนี้
ไม่ว่าปล่อย ปลาไหล กบ หอยขม ปุ๊บมันก้จะกลายเป็นอาหาน ไอ้-หวาย มันซะเกลี้ยง!!
ไอ้ที่มีชีวิตรอดหน่ะ หรอถือว่ามันดวงดีมากๆ
สุดท้าย ชีวิตก้อเลยยังไม่หายขมข่นสักที่ (เกี่ยวกันมั้ยนี่)
แทนที่จะได้บุญ ดันได้บาปเพิ่มขึ้น กำเจงๆๆๆ
หลังจากนั้นอาจารย์สอนไม่ทันหมดคาบ
เอ้ก้อหลับตั้งแต่ห้านาทีแรกเลย แบบฟุบโต๊ะต่อหน้าอาจารย์ด้วย
น่าเกลียดมากๆ (รู้ตัว) "ก้อมันไม่ไหวจิงๆๆนี่"
สุดท้ายเลยตัดสินใจกลับก่อนอาจารย์สอนจบ
พอถึงห้องนะหลับแบบไม่ต้องมีเคาท์ดานว์เลย
เรียกว่าพอหัวถึงหมอนก้อไม่ต้องคุยกันแล้ว
เพราะข้าพเจ้าวาปไปหาพระอินทร์เรียบร้อย
นอนได้สองชั่วโมง (เหมือนชาตแบตเลยเนอะแป็บเดียว)
แบตตารี่ชีวิตก้อเริ่มทำงานอีกครั้ง
ฟิตจัดลุกขึ้นมาเก็บของในห้องเตรียมย้ายกลับไปอยู่บ้าน
รู้ตัวอีกที่เหนื่อยไม่ไหวเลยหยุดไว้ทำวันอื่นต่อ
และก้อใช้ชีวิตประจำวันเรื่อยๆๆ (นั่นคือ นั่งหน้า โนตบุ๊คทำงานนั่นเอง)
จนตีสองเลยง่วงนอนอย่างที่บอก
นี่แค่ย่อๆนะตอนแรกมากกว่านี้อีก เพราะละเลงอารมย์สุดฤทธิ์สุดเดช
ส่วนวันนี่หน่ะหรอที่เขียนนี่ก้อตีหนึ่งแล้ว
และสุดท้ายจะเขียนวันที่ 30 ของวันนี้
แต่มันเลยเที่ยงคืนไปและเลยไม่รู้ทำไงดี
ตอนนี้ก้อง่วงมากๆกะว่าเสร็จจากนี่ก้อคงไปนอนและ
เพราะนอนน้อยมากๆวันๆนึง จนตอนนี้ร่างกาย Errer ไปแล้ว
อีกอย่างวันนี้ไปเยี่ยมโรงงานที่รับผิดชอบมาด้วย
ถ้าพูดถึงเรื่องนี้นะยาวเอาไว้ค่อยพูดวันหลัง
เอาเป็นว่าวันนี้ทำงานมาครึ่งวัน
กลับมาเก็บของย้ายกลับบ้านส่วนที่เหลือต่อ
ตกเย็นไปข้างนอกมา กลับมาห้องอีกที่ สามทุ่ม
จนตอนนี้ ตีหนึ่ง โคตรง่วงมากๆๆไม่ไหวและเจอกันใหม่น้าจ้า....
วันนี้ขอขอบคุณเพื่อนอิ๊กที่วันนี้ช่วย Prove Reading Project
ที่ต้องส่งในวันเสาร์นี้ให้ด้วย
ขอบคุณคุณศรีสุดาและคุณสุชาติ แห่ง บมจ พรีวาเลนซ์
ที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีตลอดมา
ขอบคุณที่วันนี้มีงานให้ทำ และขอบคุณอีกหลายๆสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้
ดีหรือไม่ก้อขอบคุณน้าคร้า ที่มอบประสบการณ์ให้เรา
และวันนี้ ฝนแม่งตก ตากน้องหมาตัวใหญ่กว่าเราอีก ไว้ที่ระเบียง
แถมโดนฝนสาด พอเรากลับมาห้องตอนสามทุ่ม
กันน้องหมาก้อเปียกหมดเลย
เนี๊ยะตอนนี้ยังเปิดพัดลมเป่าให้เลยเนี๊ยะกลัวไม่แห้ง
เด๋วเชื่อราขึ้นเสียดายแย่
สรุปวันนี้เปิดพัดลมเป่าตุ๊กตาน้องหมา
ส่วนคนทนนอนร้อนจนหลับปุ๋ย~~~
|
