วันนี้หยุด ว่าง ไม่ได้ไปไหน

ตื่นสายมากเกือบเที่ยง

จากนั้นก้อร้องหาข้าวทันที

ตื่นปุ๊บหิวปั๊บ

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก

จากสี่เดือนที่ได้มาอยู่หอที่นี่

ตอนนี้เหลืออีกไม่กี่ชั่วโมง

ก้อต้องย้ายกลับบ้านละ

ใจสั่น สับสน พยายามคิดว่า

เพื่อพรุ่งนี้ที่ดีกว่า

เลยต้องกลับไปอยู่บ้านอีกครั้ง

หลังจากดิ้นรนจนออกมาอิสระ

เกือบหกปีและ (เร็วมาก....)

เป็นคนหนีบ้านไม่ชอบบ้าน

แต่ดันอยากมีบ้านเป็นของตนเอง

งง เนอะ!!

ทำไงได้ ผ่านเรื่องร้ายๆมาเยอะ

จนถึงเวลาที่ต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่

ในที่ ที่เราจากมา

เสียดายชีวิตอิสระจัง

ได้แต่คิดว่าสักวัน ความฝันของเรา

จะได้กลับมาสานต่อนอกบ้านอีกครั้ง

เมื่อแข็งแรง เป็นไม้ยืนต้นที่สง่า

ไม่ใช่เป็นไม้ล้มลุก คลุกคลาน มาหลายปี!!

อื้ม ไม่คุ้นเลย ตื่นเต้นจัง

แต่ก็เศร้านะที่พอทุกอย่างกะลังไปได้ด้วยดี

ไอ้สิ่งที่เคยเลวร้ายได้ผ่านพ้นไปกำลังจะดีขึ้น

แต่เรากลับไม่มีโอกาศได้ ทำอย่างที่เป็นอยู่นี้

ฮือๆ เศร้า ร้องไห้ไม่ออก

ก้อได้แต่หวังว่า การกลับบ้านของเอ้ครั้งนี้

ผลดีจะไม่ได้เกิดแต่เอ้คนเดียวนะ

แต่มันจะส่งถึงคนข้างกายเอ้ด้วย

หึๆหุๆ (เหมือนเอาตัวรอดฝ่ายเดียว)

แต่ก็มีเหตุผลนะที่ต้องทำแบบนี้

ไม่งั้นอนาคตล่มจมแน่ๆ (ของเค้าหรือของเราหว่า)

ถ้าในวันนั้น นัท ไม่ทำกับเอ้ อย่างนั้น

ก้อคงไม่มีวันนี้ที่ต้องจากกัน

ตามข้อตกลง

ทำอย่างไรย่อมได้ผลอย่างนั้น

ทำกับเอ้ไว้อย่างนั้น ที่บ้านเอ้ถึงได้เรียกเอ้กลับ

เพราะเป็นห่วงชีวิตและอนาคต

สุดท้ายทุกอย่างกะลังดีขึ้น(ดี นิดเดียว)

ก้อเป็นอันต้องจบลงเพราะการกระทำของนัท

ฉะนั้นตอนนี้เศร้าแน่ๆ

เอ้ไม่ได้เกี่ยวอะไรเลย แต่ดันต้องมารับชะตากรรมด้วย

สุดท้านเอ้ก้อต้องแลกด้วยชีวิตและอนาคตเอ้

ไม่งั้นเอ้ก็คงได้โลดแล่นอย่างใจต้องการ

ต่ออีกไม่มีกำหนด

เฮ้อ 

ให้อภัยเธอนะคนดี

ต่อแต่นี้คงไม่มีฉันคอยอยู่เคียงข้าง

นึกถึงเวลามีความสุขกันเนอะมันก็แฮปปี้ดี

แต่ละครก้อต้องมีตอนจบ

แต่อาจจะมีซีรีส์ต่อไปมาแทนซึ่งคนแสดง

จะเปลี่ยนไปหรือไม่

ก้อไม่รู้

ที่สำคัญเอ้ต้องจบซีรีส์ชีวิตซีรีส์แรกให้ได้

ไม่งั้นนัท จะทำอะไรไม่เป็นแน่ๆ

ไม่อยากเหลา เรื่องแย่ๆ

แต่เรื่องดีที่อยากเล่าอยากบอก คือ

นัทมีน้ำใจ คอยช่วยเหลือ เทคแคร์

เอ้ดูแลเอ้ดีตลอดมา

ซักผ้า ล้างจาน ไม่เคยเกี่ยงและบ่น

และ อีกหลายอย่าง

แต่ข้อเสียคือ นัทไม่มีจุดยืน ไม่มีอะไรเลย

ที่จะป็นผู้นำ หัวหน้าครอบครัวได้เลย

ดูแล บริหารตัวเองไม่เป็น

อ่อนไหวง่าย

ไม่มีภูมิคุ้มกันด้านจิตใจ

และไม่มีความพยายามเอาซะเลย

ได้แต่โทษ ความซวย สิ่งที่ มันเกิดขึ้น

ก็เข้าใจนะ นัทโตมาโดยไม่มีคนคอยดูแล

คอยสั่งสอน สิ่งดีๆ ขาดความรัก

จากครอบครัว

เรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง

ซึ่งมันแย่มากเพราะที่ผ่านมานัทเรียนรู้แต่สิ่งผิดๆ

จะคอยให้เอ้ช่วยตลอดไม่ได้หรอก

บางครั้งก้อเหมือนมีความคิก

บางครั้งในชีวิตนัทมันไม่มีไรเลย

ไม่ได้ว่านะเพียงแค่อยากสะท้อนในสิ่งที่ควรปรับปรุง

ไม่อยางนั้นชีวิตนัทแย่แน่ๆ

เอ้จึงอยากบอกนัทว่า

เอ้กลับไปอยู่บ้านเมื่อไหร่ โอกาศที่จะอยู่คอย

เตือนสตินัท เป็นเพื่อนยามไม่มีใคร หรือทะเลาะกับป้าอีกแล้ว

ดังนั้นเอ้อยากให้นัทกลับไปเรียนให้จบ

หางานทำ เก็บเงิน อีก ห้า หกปี ก้อสามสิบแล้ว

อายุมากกว่าเอ้อีกนะ

หัดเรียกร้องสิทธิให้ตัวเองบ้าง อย่าเกรงใจไปทุกอย่าง

นัทจะหนีทุกอย่างแล้วมาคลุกอยู่กับเอ้ตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ

เอ้ถึงแนะนำนัทในการปฎิบัติตัวหลายๆอย่างไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

เหมือนแม่สอนลูกยังไงยังงั้นเลย

ก้ออยู่ที่นัทและจะได้ใช้สิ่งที่เอ้บอกไปหรือปล่าว

เอ้ห่วงอนาคตนัทต่อไป

อีกอย่างเราจะต้องห่างกันไป เอ้ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

ระหว่างเราสองคน แต่เอ้ก็ยืนยันว่า

เอ้จะเป็นกำลังใจให้นัทเสมอ

รัก.....และเป็นห่วงเสมอ

(ตายแล้วไดวันนี้ ระเบิดอารมณ์ ตัวเองอีกแล้ว) 

ถ้าอยากให้อนาคตเป็นอย่างที่ตั้งใจ นัทต้องลงมือทำด้วย

จะรอคอยชะตาชีวิตกำหนดอย่างเดียวไม่ได้นะ

และเอ้ไม่ได้ผูกมัดนัทนะ ถ้าเจอสิ่งที่ดีกว่า

ก็บอกเอ้ได้เลยนะ เอ้ไม่เคยคิดเหนี่ยวรั้งนัทไว้

เพียงขอให้สิ่งที่นัทตัดสินใจจริงๆ

และส่งผลดีต่อนัทเอ้ก้อโอเค